Ellen de Knijff

I don't ask for your pity

but just your understanding

not even that - no

just for your recognition of me in you

and the enemy, time,  in us all

Dit gedicht van Tennessee Williams is mijn 'Leitmotiv'.  In een schilderij probeer ik zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar  blijft, onze kwetsbare kant waarvoor we bang zijn, ons schamen. Ik denk dat er minder oorlog zou zijn, minder hebzucht, minder xenofobie als die kant meer gevoeld meer herkent meer gezien zou kunnen worden ipv verborgen en uitgeleefd. 

We zijn kwetsbaar doordat we ons hechten verbinden en doordat we sterfelijk zijn. En dus verliezen we altijd, uiteindelijk. '..the  enemy, time, in us all'.  Die herkenning in onszelf en in de ander verbindt, biedt troost, compassie en levenskunst.  En geeft meer respect voor de natuur, waar we onderdeel van zijn.

Mijn schilderijen gaan hierover. 

Daarnaast zoek ik in het schilderen naar de ervaring van een zintuigelijke lichamelijke beleving, dat probeer ik te vinden, op te roepen. Zoals ik in een gedicht woorden ritme proef op mijn tong. In een muziekstuk mijn lichaam pijn doet of juist totaal ontspant. 

De vreugde van die zintuigelijke beleving. Ik leef ik ben.

Ik probeer met pen, papier en olieverf, met toon en kleurcontrasten het sterfbed van mijn moeder te schilderen, ik onderzoek; het verdwijnen van haar leven transparante dunne olieverf, kille huid koude kleuren.. .

De dode takken van het bos, de chaos, maar ook het nieuwe leven, ik onderzoek met transparante verf, de geur van het bos, van nat en rotting, en hars en..alles wat bos is..dagelijks ben ik in het bos.. 

Mijn zelfportretten, ik onderzoek met licht en donkere tonen, met dekkende en transparante verf, ik dring het op die kwetsbaarheid, met verf, als een stoot in de maag...